อย่าเอาชีวิต…หรืออนาคต
ไปฝากไว้กับความหลงในความสวยความหล่อ
อย่าเอาชีวิตทั้งชีวิต
ไปฝากไว้กับ เนื้อหนัง ความสวย ความหล่อ ความงาม หรือความสุขทางกายและอวัยวะเพศ
เพราะสิ่งเหล่านี้…มันมีธรรมชาติอย่างหนึ่ง
คือ ตอนยังไม่ได้ มันดูยิ่งใหญ่เหลือเกิน
ตอนยังไม่ได้สัมผัส
แค่เห็นหน้าก็ใจเต้น
แค่ได้คุยก็คิดถึง
แค่ได้อยู่ใกล้ก็มีความสุข
เราจินตนาการไปไกล
เหมือนโลกทั้งใบมีแค่เราสองคน
แต่เมื่อวันเวลาผ่านไป
สิ่งที่เคยทำให้ใจเต้นแรง
ก็กลายเป็นสิ่งที่เราคุ้นเคย
ใบหน้าเดิม
รอยยิ้มเดิม
เสียงเดิม
กลิ่นเดิม
สัมผัสเดิม
ร่างกายเดิม อวัยวะเพศเดิมๆ
จากสิ่งที่เคยตื่นเต้น
กลายเป็นสิ่งที่คุ้นชิน
เรื่องนี่ ไม่เกี่ยวกับว่า เขาที่เรารัก จะดีหรือไม่ดี
และไม่ใช่เพราะความรักไม่มีความหมาย
แต่มันคือธรรมชาติของจิตมนุษย์
สิ่งที่เราเคยอยากได้มากที่สุด
เมื่อได้มาแล้ว
จิตก็เริ่มชิน
จากนั้นเราก็ต้องการสิ่งใหม่
ความตื่นเต้นใหม่
ความสุขใหม่
บางคนจึงเริ่มวิ่งหาคนใหม่
ทั้งที่คนเก่ายังอยู่ตรงนั้น
และถ้าเราไม่เข้าใจชีวิต
เราจะวนอยู่แบบนี้
เกิด → อยาก → ได้ → ชิน → เบื่อ → อยากใหม่ → แบกภาระ → แก้ปัญหา → แล้วก็เริ่มต้นใหม่
สุดท้ายก็กลายเป็นชีวิตที่ต้อง
ทำงานหาเงิน
สร้างครอบครัว
ผ่อนบ้าน
ผ่อนรถ
เลี้ยงลูก
ดูแลพ่อแม่
แก้ปัญหาครอบครัว
ดิ้นรนหาทรัพย์
แล้วก็เหนื่อยกับการรักษาสิ่งที่ตัวเองสร้างขึ้นมา
ไม่ใช่ว่าการมีครอบครัวผิด
ไม่ใช่ว่าการมีความรักผิด
ไม่ใช่ว่าการมีทรัพย์สินผิด
แต่ปัญหาคือ…ถ้าเราเอาสิ่งเหล่านี้มาเป็นคำตอบสุดท้ายของชีวิต
วันหนึ่งเมื่อสิ่งที่เรารักเปลี่ยนไป
เราก็ไม่รู้แล้วว่า
ชีวิตของเราจะเหลืออะไร
เพราะฉะนั้น…
อย่าเอาอนาคตทั้งชีวิต
ไปฝากไว้กับความสวยที่ต้องแก่
ความหล่อที่ต้องเปลี่ยน
ร่างกายที่ต้องเสื่อม อวัยวะเพศที่ต้องหย่อนยาน
ความรักที่ต้องเปลี่ยนแปลง
หรือความสุขทางกายที่ไม่มีวันอิ่มอย่างถาวร
ความรักมีได้
ครอบครัวมีได้
ทรัพย์สินมีได้
ความสุขทางกายมีได้
แต่ต้องรู้ว่า…สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต
เพราะถ้าเราเกิดมา
ทำงานหาเงิน
หาแฟน
แต่งงาน
มีลูก
หาเงินเลี้ยงลูก
สร้างทรัพย์
รักษาทรัพย์
แล้ววันหนึ่งก็แก่ เจ็บ และตาย
แล้วเราไม่เคยถามตัวเองเลยว่า
“แล้วฉันเกิดมาทำไม?”
เราจะใช้ชีวิตไปเพื่ออะไร?
ความสุขที่แท้จริงของชีวิต
จึงอาจไม่ใช่การมีใครสักคนมาทำให้เราสมบูรณ์
แต่อาจเป็นวันที่เราเข้าใจว่า
เราไม่จำเป็นต้องเอาอะไรสักอย่างมาเติมเต็มตัวเองตลอดเวลา
เรารักได้…โดยไม่ต้องครอบครอง
มีครอบครัวได้…โดยไม่ต้องเอาครอบครัวมาเป็นตัวตนทั้งหมดของเรา
ทำงานได้…โดยไม่ต้องเอางานมาเป็นคุณค่าของชีวิต
มีทรัพย์ได้…โดยไม่ต้องเอาทรัพย์มาเป็นความหมายของการเกิด
และที่สำคัญที่สุด…
เราใช้ชีวิตอยู่ในโลกได้
โดยไม่ปล่อยให้โลกทั้งใบกลายเป็นสิ่งที่เราต้องแบก
เพราะบางที
ความสุขที่แท้จริงของชีวิต
อาจไม่ใช่การได้ทุกอย่างที่เราอยากได้
แต่อาจเป็นวันที่เราเห็นความจริงว่า
สิ่งที่เราเคยคิดว่า “ต้องมี”
จริง ๆ แล้วเราอยู่โดยไม่มีมันก็ได้
และเมื่อถึงวันนั้น…
เรายังรักคนที่เรารักได้
ยังทำหน้าที่ของเราได้
ยังทำงานหาเงินได้
ยังสร้างครอบครัวได้
แต่ข้างในใจ…
เราไม่ต้องตกเป็นทาสของสิ่งเหล่านั้นอีกต่อไป
เต้าฝ่า (ฝ่าซือ) วัดกวงหมิงซัน
เมืองไทเป ไต้หวัน
