แม่…คือคนที่เหนื่อยที่สุด โดยไม่เคยเรียกร้องอะไร

แม่…คือคนที่เหนื่อยที่สุด โดยไม่เคยเรียกร้องอะไร

ก่อนที่เราจะมีวันนี้…

แม่เคยไม่มีเวลานอน
เพราะต้องตื่นมาดูแลเรา

แม่เคยไม่มีเงิน
แต่ต้องหาเงินให้เราได้กิน

แม่เคยเหนื่อยจนแทบไม่ไหว
แต่ก็ยังต้องยิ้ม
เพราะไม่อยากให้ลูกรู้ว่าแม่ลำบาก

ข้าวหนึ่งจานของลูก
อาจแลกมาด้วยหยาดเหงื่อของแม่ทั้งวัน

ค่าเทอมหนึ่งเทอม
อาจแลกมาด้วยคืนที่แม่นอนไม่หลับ
เพราะนั่งคิดว่า…จะหาเงินจากไหน

วันที่เราป่วย
แม่เฝ้าเรา

วันที่เราล้ม
แม่ประคองเรา

วันที่เราผิดพลาด
แม่ให้อภัยเรา

วันที่เราไม่มีใคร
แม่ยังอยู่ตรงนั้น

แม่ไม่ได้เลี้ยงเราแค่ให้ “โต”

แม่เลี้ยงเราด้วยทั้งชีวิตของแม่

แต่พอเราโต…

เรามีเวลาให้โทรศัพท์
มีเวลาให้เพื่อน
มีเวลาให้คนอื่น

แต่กลับไม่มีเวลาโทรหาแม่

เราบอกว่า “เดี๋ยวก่อน”
“ไว้ค่อยคุย”
“ช่วงนี้ยุ่ง”

จำไว้นะ…

ตอนเราเด็ก
แม่เคยหยุดทุกอย่างเพื่อเรา

วันนี้แม่แก่ลงแล้ว
ถึงเวลาที่เราต้องหยุดบางอย่าง…เพื่อแม่

อย่ารอให้แม่จากไป
แล้วค่อยคิดถึง

อย่ารอให้เหลือเพียงรูปถ่าย
แล้วค่อยร้องไห้

เพราะวันที่แม่ไม่อยู่…

เงินที่เรามี
ความสำเร็จที่เราสร้าง
จะไม่สามารถซื้อเสียงของแม่กลับมาได้อีก

ถ้าแม่ยังอยู่…กลับไปกอดแม่เถอะ

บอกแม่ว่า…

“แม่…เหนื่อยมาทั้งชีวิตแล้วนะ
ต่อจากนี้…ให้ลูกดูแลแม่บ้าง”

เพราะคนที่ให้ชีวิตเรา
ไม่ควรถูกลืม…ในวันที่เราโต

ธรรมเทศนาโดย ธรรมจารย์เต้าฝ่า วัดกวงหมิงซัน เมืองไทเป ประเทศไต้หวัน ประธานมูลนิธิพระหัตถ์ของกวงอิมโพธิสัตว์เพื่อช่วยเหลือผู้สัญจรบนมรรควิถีแห่งสภาวะทุกข์