หยุดไถ…แล้วเอาชีวิตคุณกลับมา

หยุดไถ…แล้วเอาชีวิตคุณกลับมา

ทุกวันนี้…เราไม่ได้ใช้โทรศัพท์

แต่โทรศัพท์กำลังใช้เรา

เราใช้เวลาหลายชั่วโมงดูชีวิตของคนอื่น
ดูว่าใครกินอะไร
ใครไปเที่ยวที่ไหน
ใครซื้ออะไร
ใครคบกับใคร
ใครเลิกกับใคร
ใครรวยขึ้น
ใครดังขึ้น
ใครกำลังเป็นกระแส

เรารู้เรื่องคนทั้งโลก…
แต่กลับไม่รู้ว่า
หัวใจของตัวเองกำลังเหนื่อยแค่ไหน

ทุกครั้งที่เลื่อนหน้าจอ
เราไม่ได้รับแค่ข้อมูล

แต่เรารับอารมณ์ของคนทั้งโลกเข้ามาในใจด้วย

ความอิจฉา…
ความโกรธ…
ความกลัว…
ความโลภ…
ความกังวล…
ความรู้สึกว่าตัวเองไม่ดีพอ

แล้ววันหนึ่ง…
เราก็เริ่มเปรียบเทียบชีวิตจริงของตัวเอง
กับภาพที่คนอื่นเลือกโพสต์

เราวิ่งตามยอดไลก์
วิ่งตามชื่อเสียง
วิ่งตามแฟชั่น
วิ่งตามค่านิยม
วิ่งตามความคาดหวังของสังคม

จนลืมถามตัวเองว่า…

“นี่คือชีวิตที่เราอยากมีจริงหรือ?”

โซเชียลมีเดียไม่ใช่ศัตรู

มันเป็นเพียงเครื่องมือสื่อสาร

แต่ถ้าเราใช้โดยไม่มีสติ
เครื่องมือสื่อสารก็อาจกลายเป็นกรงขัง

เมื่อก่อน…
คนเม้าท์กันในวงกาแฟ

วันนี้…
ทั้งโลกคือวงเม้าท์วงเดียว    (สื่อออนไลน์)

ข่าวลือเดินเร็วกว่าเรื่องจริง

ภาพสวยเดินเร็วกว่าความจริง

และหลายคน…
ใช้เวลาทั้งชีวิตสร้างภาพ
จนไม่มีเวลา
สร้างความสุขที่แท้จริงให้กับชีวิต

เรารู้ทุกเรื่องของคนอื่น

แต่ไม่รู้ว่า
ลูกกำลังต้องการเวลา
พ่อแม่กำลังรอคำถามสักคำ
คนรักกำลังรอความใส่ใจ
ร่างกายกำลังส่งสัญญาณขอการพักผ่อน
และหัวใจของตัวเอง…
กำลังร้องขอความสงบ

ความสุขที่แท้จริง
ไม่ได้อยู่ในหน้าจอ

ความสงบที่แท้จริง
ไม่ได้อยู่ในยอดผู้ติดตาม

คุณค่าของชีวิต
ไม่ได้วัดจากยอดไลก์

แต่วัดจากหัวใจ
ที่ยังรักเป็น
เมตตาเป็น
ซื่อสัตย์เป็น
และมีเวลาอยู่กับคนที่รัก

ลองปิดหน้าจอสักพัก

แล้วเปิดหัวใจให้กว้างขึ้น

กลับมาดูแลสุขภาพ
กลับมากอดครอบครัว
กลับมาฟังเสียงของตัวเอง
กลับมาใช้ชีวิตจริง

เพราะชีวิต…

ไม่ได้สั้นเพราะเวลาน้อย

แต่สั้น…
เพราะเราใช้เวลาไปกับเรื่องของคนอื่นมากเกินไป

อย่าใช้ทั้งชีวิต…เฝ้ามองคนอื่นมีชีวิต

จนลืมใช้ชีวิตของตัวเอง

หยุดไถหนึ่งนาที…อาจได้ชีวิตที่เหลือกลับคืนมาทั้งชีวิต 

                            เทศนาโดย

พระธรรมาจารย์เต้าฝ่า วัดกวงหมิงซัน  เมืองไทเป  ประเทศไต้หวัน  ประธานมูลนิธิพระหัตถ์ของกวงอิมโพธิสัตว์เพื่อช่วยเหลือผู้สัญจรบนมรรควิถีแห่งสภาวะทุกข์